به آئین

عصیان

هنوز پنجره آغوش چشم بارانی است 

سیاه منتظری در نگاه زندانی است

مه از دهانه حسرت به شیشه میروید

لبی که زمزمه اش یکنفس پریشانی است

و شب به ثانیه های طلوع می پیوست

و عابری که حضورش همیشه پنهانی است

و دست خسته به روی تنی که می لرزد

نوشت عاقبت هر چه عشق پنهانی است

دوباره بغض ؛اسیری که از دلش پرزد

و چشم ؛شاهد پرواز ؛‌همیشه قربانی است

و شب به ثانیه های طلوع می پیوست

هنوز پنجره آغوش چشم بارانی است ...