و اما ...
ای کسانی که بی چینه بر آرامش همیشگی تان تکیه زده اید
ای کسانی که گرمای خانه هاتان را در آغوش کشیده اید
و ای کسانی که غم هاتان حسرت ریگ و رکاب است
دختری برای نان تنش را می فروشد
بوسه بر مرگ ثانیه هایش میزند
و با تباهی هم آغوش تر می شود
...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان ۱۳۸۷ ساعت 22:9 توسط به آئین
|